Trylogia mazurska

tom I - Dom nad Rozlewiskiem

tom II - Powroty nad Rozlewiskiem

tom III - Miłość nad Rozlewiskiem

Nieznana dotychczas Małgorzata Kalicińska „weszła” na rynek księgarski z trylogią, która podbiła serca czytelników. W grudniu ukazała się jej ostatnia część.

W pierwszej części poznajemy Gosię, którą spotyka tragedia - została zwolniona z pracy, jej życie prywatne również nie układało się najlepiej - nie potrafiła znaleźć wspólnego języka ze swoim własnym mężem. Zdesperowana zaczęła poszukiwania matki, której nie widziała, odkąd była małą dziewczynką. Małgorzata ucieka w z Warszawy i układa swoje życie od nowa, na mazurskiej wsi. Odnajduje powoli sens życia i spokój, poznaje... tak, poznaje swoją matkę, z którą rozstała się w dzieciństwie.  

Wspaniała pełna ciepła i życiowej mądrości opowieść o drodze, którą trzeba przebyć, aby odnaleźć swoje miejsce na ziemi.

W drugiej części to właśnie matka Małgorzaty-Barbara opowiada o swoim dzieciństwie ,okresie studiów, o marzeniach, dramatycznych rozstaniach, poszukiwaniu miłości, dla której warto żyć. Basia wreszcie po długich poszukiwaniach odnajduje się, osadza i zakorzenia. Ten tom przywołuje szalony świat 60 i 70 lat, przedstawia losy polskiej rodziny szlacheckiej na  Mazurach. Splątane korzenie bohaterów książki- polsko-niemieckie i katolicko- ewangelickie stanowią tło dla historii miłosnych oraz codziennych zdarzeń.                              Trzecia część- Miłość nad rozlewiskiem - nie odbiega od utartego już przez panią Kalicińską schematu. Mianowicie rodzinę Małgosi ponownie spotyka dramat - w tragicznych okolicznościach umiera przyszywana siostra Barbary (matki Gosi). Nasza bohaterka, nie mogąc znieść ogromnej straty i samotnego życia nad tytułowym rozlewiskiem, postanawia ściągnąć do siebie przyjaciółkę swojej córki - Paulę.  Dla niej życie również nie było zbyt pobłażliwe - ojca nie znała, wychowywana była przez babcię i matkę. Jakby tego było mało, jej własna matka nie pomaga  córce, co więcej, próbuje sprzedać jej mieszkanie. Dlatego, chcąc nieco ochłonąć, zaakceptowała propozycję Małgosi. Poznajemy dalsze losy Barbary, Gośki  a także Pauli i Oresta.

Dwie narratorki: Małgorzata, która zaczyna swoją stabilizację i Paula, która nieoczekiwanie zamieszkała  nad rozlewiskiem, komentując rzeczywistość  z własnego spojrzenia. Pokazują, że ten sam świat można widzieć zupełnie odmiennie. Jest to powieść, którą czyta się niezależnie od stanu ducha i umysłu.

Sama  autorka o swojej książce tak napisała: Chciałam opisać dążenie do prawdy, dobre relacje międzyludzkie i życie rodzinne. Zwykłą serdeczność, która istnieje. Jest tylko niemodna i niemedialna.